۲۷

آن که می گويد دوست ات می دارم
                                                   خنياگری ست، نه غمگين
                                                                                         که آواز اش را يافته است

هزار قناریِ آوازه خوان
                              از گلوی ام به خورشيد می روند

هزار ستاره به تماشا
                              گردِ کاکُلی ِ شادِ چشمان ات می چرخند

دلِ من دوش ِ مهتاب می گيرد . . .

                                                                                     زبانِ سخن ِ عشق، من ام

/ 18 نظر / 28 بازدید
نمایش نظرات قبلی
بيگودی

چه عجب ما اومديم بعد از يک سال آپ فرموده بوديد فدم رنجه کرديد مت گذاشتيد سر ما که آپ کردين و يادتون افتاد يه وبلاگی يه گوشه دنيا داری می فرمودين گوسفند می کشتيم جلوی وبلاگتون

بوداي برفي

سلام / ترانه هاي کوچکت را خواندم / به سروده هاي کلبه حقير ما هم سري بزن / بدرود

mohammad

سلام/بار اول ميام اينجا/قشنگه/ بهت لينک دادم/خوشحال می شم لينک منو بذاری/بای

شبهای بارانی

سلام...اینجا خیلی عالیه...قشنگه....نوشته هاش زیباست..موفق باشید..

farima

سلام اينجا که قشنگتره مرسی که سر زدی.....موفق باشی....

coral

شهزاده من ۱ ساله شد!!!

arash

ترانه های کوچک هميشه از قلبهای بزرگ و ذهن های ظريف ساخته ميشه . عاشق باشی هميشه ...

nariman

آن که نمی گويد خداحافظ هميشه می ماند

الهه ناز

تمام مردم دنيا دروغ ميگويند... همه خود را بر تو ترجيح ميدهند...

nazli

عشق خنياگر غمگينی است که هيچ وقت دهنش و باز نمی کنه.