ترانه هاي كوچك

معجزه ای

در سرزمين ِ حسرت معجزه ای فرود آمد
[و اين خود ديگر گونه معجزه ای بود]

فرياد کردم:
                «- ای مسافر!
                با من از آن زنجيريان ِ بخت که چنان سهم ناک دوست می داشتم
                اين مايه ستيزه چرا رفت؟
                                                       با ايشان چه می بايدم کرد؟ »


                «- بر ايشات مگير! »
                                               
چنين گفت و چنين کردم.

لايه ی تيره فرو نشست،

آب گير ِ کدر
                صافی شد

و سنگ ريزه های زمزمه
                                 در ژرفای زلال
                                                    درخشيد

دندانهای خشم
                      به لبخندی
                                     زيبا شد

رنج ِ ديرينه
               همه کينه هايش را خنديد

پای آبله
در چمن زاران ِ آفتاب
                           فرود آمدم

بی آنکه از شب ِ نا آشتی
داغ ِ سياهی بر جگر نهاده باشم

احمد شاملو

+ من ; ٢:۱٢ ‎ب.ظ ; جمعه ۱۸ مهر ،۱۳۸٢
comment نظرات ()