ترانه هاي كوچك

به تو بگويم

ديگر جا نيست
قلب ات پر از اندوه است
آسمان های تو،  آبی رنگی ِ گرمای اش را از دست داده است

زير ِ آسمانی بی رنگ و بی جلا زندگی می كنی
بر زمين ِ تو، باران، چهره ی عشق های ات را پر آبله می كند
پرنده گان ات همه مرده اند
در صحرائی بی سايه و بی پرنده زندگی می كنی
آن جا كه هر گياه در انتظار ِ سرود ِ مرغی خاكستر می شود.
.
.
.
ديگر جا نيست
قلب ات پر از اندوه است
خدايان ِ همه آسمان های ات
                                        بر خاك افتاده اند

چون كودكی
بی پناه و تنها مانده ای
از وحشت می خندی
و غروری كودن از گريستن پرهيزت می دهد.

اين است انسانی كه از خود ساخته ای
از انسانی كه من دوست می داشتم
كه من دوست می دارم.
.
.
.
دوشادوش ِ زندگی
                         در همه نبردها جنگيده بودی
نفرين ِ خداياين در تو كارگر نبود
و اكنون ناتوان و سرد
مرا در برابر ِ تنهائی
                         به زانو در می آوري.

آيا تو جلوه ی روشنی از تقدير ِ مصنوع ِ انسان های قرن ِ مائي؟
انسان هائی كه من دوست می داشتم
كه من دوست می د ارم؟
.
.
.
ديگر جا نيست
قلب ات پر از اندوه است

می ترسی - به تو بگويم - تو از زندگی می ترسی
از مرگ بيش از زندگی
از عشق بيش از هر دو می ترسي.

به تاريكی نگاه می كنی
از وحشت می لرزی
و مرا در كنار ِ خود
از ياد
       می بري.

احمد شاملو

+ من ; ٧:٤٧ ‎ب.ظ ; سه‌شنبه ٢۸ امرداد ،۱۳۸٢
comment نظرات ()