ترانه هاي كوچك

تعلقی

فريادِ صامتِ چشمانِ بسته به واگذاري ِ تن
لمس ِ لرزانِ انگشتانِ خواهشي مدام بر سينه
همراهي ِ موزونِ اندام و روح تا سرانجام

سوزان از خنكاي لطيفِ هواي تعلق ِ دلت مي پنداشتم شان

پُتكِ آن نجواي آرامش بخش
اين خطِ برآماسيده بر سينه
و آن چالاكي ِ شورانگيز كه اكنون جز رخوتي ام به يادگار نگذاشته

نه از هواي دل، كه از آتش ِ شهوتي گذرا  مي پندارم شان

.
.
.

پندار ِ من
مرا کوته انديشي تجسم مي كند
دل و جان باخته به
ادعاي بازيگوشانه ي پرنده اي معصوم
مستانه، فارغ از انديشه ي بادِ زمستانه

در فراسوها
تعلقی محض مي جُستم
خود را اما
به ادعایي تهی از تعلق
سپرده بودم

+ من ; ۱٢:۱٤ ‎ق.ظ ; سه‌شنبه ٧ امرداد ،۱۳۸٢
comment نظرات ()