ترانه هاي كوچك

خوابی بود و بيدارم

       
      خواب ديدم در خواب
  زخم، شرم آور بود روز، پر سوز نبود آب، آبي تر بود
       
      خواب ديدم در تو
  باغچه گل مي دوخت نور گيسو مي بافت رود از تب مي سوخت
       
      دوستم داشته باش
      عطرها در راه اند
      دوستت دارم ها
    چه كوتاه اند . . . آه . . .
       
       
      به كسي بر نخوره، بر نخوره
      من يكي پنجره مو مي بندم
    اين همه پنجره ي باز بسه  
  من به قاب ِ آينه مي خندم    
      به كسي بر نخوره، بر نخوره
      من يكي پيش ِ خودم مي مونم
    در شب ِ بي كسي و بي حرفي  
  براي دل ِ خودم مي خونم    
      خواب بودم، بيدار شدم
      آشتي كردم با خودم
     
كي مثه من،  لحظه  ها  شو  زير ِ آواز ميزنه   به كسی چه، اين صدا اين حنجره   مال ِ منه
جز خود ِ من، كي به فكر ِ موندن و سر رفتنه   کی بجز من، مي تونه خاطره هاشو  بشمره
       
      به كسي بر نخوره، بر نخوره
      اگه تنهائي ِ خوبي دارم
    اگه از خلوت ِ خود سرمستم  
  اگه چون پروانه بي آزارم    
      خواب بودم، بيدار شدم
      آشتي كردم با خودم
       
      به كسي بر نخوره، بر نخوره
      اگه دستم پر ِ عطر ِ ياسه
    اگه در پيله ي خود خوشبختم  
  كسي جز من منو نميشناسه    
      به كسي بر نخوره، بر نخوره
      اگه من اهل ِ خراب آبادم
    شجره نامه ي من مال ِ منه  
  به كسي چه، من يكي آزادم    
      خواب بودم، بيدار شدم
      آشتي كردم با خودم
     

** موسيقی اين شعر رو به اسم «آشتی» تو ستون سمت راست گذاشتم

+ من ; ۱۱:٤٢ ‎ق.ظ ; شنبه ٤ امرداد ،۱۳۸٢
comment نظرات ()